عشق آمد  و  دردم از جان گریخت                

خود در آن دم که به خواب می رفتم

آغاز از پایان آغاز شد.

تقدیر من است این همه ، یا سرنوشت توست

یا لعنتی است جاودانه ؟

که این فروکش درد

خود انگیزه ی دردی دیگر بود.

هنگامی به آزادی عشق اعتراف می کردی

که جنازه ی محبوس را

از زندان می بردند.

نگاه کن ، ای !

نگاه کن که چگونه

فریاد خشم من از نگاه ام شعله می کشد

چنان که پنداری

تندیسی عظیم

با ریه های پولادین خویش

نفس میکشد ...