نميدانم به جاي كدامين واژه سكوت را جايگزين كرده ام و به جاي كدامين غصه تمام رنجها و دردها را در كوله بارم ذخيره كرده ام و با خود مي برم، به هواي كدامين نگاه و كدامين ديدار چشمهايم را بسته ام و در جاده اي بي سر و ته زندگي قدم مي گذارم تنها، در اين تنهايي عميقي كه به اندازه همه تنهايي خدا عميق است كه حتي دستهاي فرشته هاي خدا هم به آن نميرسد...!

اين جا و آن جا
حالا تمام آن روزها روي دستمان مانده
و هيچ كس آن خيابان را تا انتها نرفت

اين خنده گاهي بيخ گلويم را آنچنان مي بندد كه به بغض تبديل مي شود اين روزها، اين روزهاي كه رابطه ها شده اند كاري و هيچ كس به فكر هيچ كس نيست، اين روزهاي كه دوستي ها و رفاقتها به طنابي پوسيده و كهنه مي ماند، كاش كسي ميدانست كه تقصير كدامين ماه است كه بدون اينكه ما بدانيم شب تو آسمان در كنار ستاره تا صبح بزمي عاشقانه بر پا مي كنند و ما خيره به آسمان تا صبح بيدار مي مانيم.

اين روزها بيش از حد سرحالم، اگر سنگ هم از آسمان ببارد صدايم در نمياد، حس عجيبي است، نه اسمش ر ا غم ميتوانم بگذارم، نه شادي و نه چيز ديگري... گاهي به تو فكر مي كنم كه درست مثل يه رمان تلخ و دوست داشتني براي هميشه از زندگيم حذفت كرده ام، و گاهي به كساني فكر ميكنم بدون اينكه بدانم هر روز برايم يك غمي را به ارمغان مي آورند...!

مانده ام كه چطوري سايه ام را
از پشت آن همه ابر سياه بيرون بكشم
طوري كه بتوانم در سفيدي ماه نمايان شوم!